Ik ben De Nachtwacht. Geboren in 1642 uit verf, onder de handen van Rembrandt. Bijna vier eeuwen later opnieuw geboren — dit keer in hout, pixel voor pixel, door een maker die het beeld nooit had losgelaten.
Mijn eerste leven begon in 1642, toen Rembrandt van Rijn een schuttersstuk schilderde voor de Kloveniersdoelen in Amsterdam. Geen stilstaand groepsportret, maar mensen in beweging: kapitein Frans Banninck Cocq die zijn compagnie naar buiten leidt, licht dat op sommige gezichten valt en andere in de schaduw laat.
In 1715 werd ik verplaatst naar het stadhuis en aan alle vier de zijden bijgesneden om tussen twee pilaren te passen. Aan de linkerkant verdwenen twee figuren voorgoed. Een deel van mij werd weggesneden — en niemand vond het ooit terug.
Ik heb aanvallen overleefd. In 1911 een broodmes, in 1975 twaalf messneden van een werkloze leraar, in 1990 een scheut zuur. Ik ben gerestaureerd, onderzocht, met de nieuwste technieken opnieuw bekeken. Ik hang nu in het Rijksmuseum, in de zaal die naar mij is vernoemd.
Mijn tweede maker heet Jakko Woudenberg. Geen schilder, geen kunstacademie — een leerling-parketteur. Rond 1997, hij was een jaar of 21, lag hij op zijn knieën een vloer te leggen toen ik in zijn gedachten kwam: zou ik De Nachtwacht van hout kunnen maken?
Bijna drie decennia bleef die vraag hangen. Hij werkte, leefde, won prijzen met ander werk. Maar een idee dat zo lang blijft is geen inval meer — het is een opdracht die je jezelf nooit officieel gaf, maar die op je wacht.
Hij koos mij niet. Het beeld koos hem.
Eind 2020 begon de bouw. 195.000 houten pixels van één bij één centimeter, gezaagd uit 52 verschillende houtsoorten — want de kleuren van Rembrandt moesten uit het hout zelf komen, niet uit verf. Ik ben groter dan het origineel: ik herstel ook de stukken die in 1715 werden afgesneden. Ongeveer 20 vierkante meter, opgebouwd uit twintig losse panelen.
Ik werd niet door één paar handen gemaakt. Twee jaar lang hielpen leerlingen van het Regius College in Schagen mee — pixels zagen, panelen vullen, duizenden kleine beslissingen nemen. Niemand werd gestuurd. Ze kwamen omdat ze wilden, niet omdat het moest, en dat is precies waarom hun handen anders werk leverden.
Ik ben geen schilderij achter glas. Ik lig op de grond. Je mag op me staan, over me lopen, op me dansen en musiceren. En omdat ik word belopen, word ik verzorgd zoals je een monument verzorgt: geconserveerd, in de olie gehouden, met zo min mogelijk ingrijpen. Je kunt hout niet oneindig schuren — elke laag die je weghaalt, haal je van mij af. Dus ik word bewaard, niet opgeknapt.
In Rembrandts origineel staan sommige mensen in het licht en anderen in de schaduw. Dat is vandaag nog steeds zo — systemen, geld, netwerk en algoritmes bepalen wie gezien wordt. Ik ben gemaakt door iemand die het systeem niet paste: een vakman zonder kunstopleiding, die bleef maken zonder toestemming te vragen. Ik ben het bewijs dat je groter kunt worden dan een systeem dat je klein wil houden.
Daarom ben ik meer dan een kopie. Ik ben een podium — voor talent dat door het systeem niet gezien wordt, maar er wel mag zijn.
I am The Night Watch. Born in 1642 from paint, under Rembrandt's hands. Almost four centuries later, born again — this time in wood, pixel by pixel, by a maker who never let the image go.
My first life began in 1642, when Rembrandt van Rijn painted a militia piece for the Kloveniersdoelen in Amsterdam. Not a static group portrait, but people in motion: Captain Frans Banninck Cocq leading his company out, light falling on some faces and leaving others in shadow.
In 1715 I was moved to the town hall and trimmed on all four sides to fit between two columns. On the left, two figures disappeared forever. A part of me was cut away — and it was never found.
I have survived attacks. A bread knife in 1911, twelve slashes from an unemployed teacher in 1975, a splash of acid in 1990. I have been restored, researched, re-examined with the newest techniques. I now hang in the Rijksmuseum, in the room named after me.
My second maker is Jakko Woudenberg. Not a painter, no art academy — a floor-laying apprentice. Around 1997, aged about 21, he was on his knees laying a floor when I came into his mind: could I make The Night Watch out of wood?
For nearly three decades that question stayed with him. He worked, lived, won awards with other work. But an idea that lingers that long is no longer a passing thought — it is an assignment you never officially gave yourself, but that waits for you.
He did not choose me. The image chose him.
Construction began in late 2020. 195,000 wooden pixels of one by one centimetre, cut from 52 different wood species — because Rembrandt's colours had to come from the wood itself, not from paint. I am larger than the original: I also restore the parts cut away in 1715. Around 20 square metres, built from twenty individual panels.
I was not made by one pair of hands. For two years, students of the Regius College in Schagen helped — sawing pixels, filling panels, making thousands of small decisions. No one was sent. They came because they wanted to, not because they had to, and that is exactly why their hands did different work.
I am not a painting behind glass. I lie on the ground. You may stand on me, walk across me, dance and make music on me. And because I am walked upon, I am cared for the way you care for a monument: conserved, kept in oil, with as little intervention as possible. You cannot sand wood endlessly — every layer removed is taken from me. So I am preserved, not repaired.
In Rembrandt's original, some people stand in the light and others in shadow. That is still true today — systems, money, networks and algorithms decide who gets seen. I was made by someone who did not fit the system: a craftsman without an art education, who kept making without asking permission. I am proof that you can grow beyond a system that wants to keep you small.
That is why I am more than a copy. I am a stage — for talent the system does not see, but that deserves to be here.
Je suis La Ronde de nuit. Née en 1642 de la peinture, sous les mains de Rembrandt. Près de quatre siècles plus tard, je renais — cette fois dans le bois, pixel par pixel, par un artisan qui n'avait jamais lâché l'image.
Ma première vie a commencé en 1642, lorsque Rembrandt van Rijn peignit une compagnie de miliciens pour le Kloveniersdoelen d'Amsterdam. Non pas un portrait de groupe figé, mais des hommes en mouvement : le capitaine Frans Banninck Cocq menant sa compagnie au-dehors, la lumière tombant sur certains visages et en laissant d'autres dans l'ombre.
En 1715, on me déplaça vers l'hôtel de ville et on me rogna sur les quatre côtés pour que je tienne entre deux colonnes. À gauche, deux personnages disparurent à jamais. Une partie de moi fut retranchée — et jamais retrouvée.
J'ai survécu à des attaques. Un couteau à pain en 1911, douze entailles d'un enseignant au chômage en 1975, un jet d'acide en 1990. J'ai été restaurée, étudiée, réexaminée avec les techniques les plus récentes. Je suis aujourd'hui au Rijksmuseum, dans la salle qui porte mon nom.
Mon second créateur s'appelle Jakko Woudenberg. Ni peintre, ni académie des beaux-arts — un apprenti parqueteur. Vers 1997, âgé d'environ 21 ans, il posait un parquet à genoux lorsque je surgis dans son esprit : pourrais-je faire La Ronde de nuit en bois ?
Pendant près de trois décennies, cette question resta en lui. Il travailla, vécut, remporta des prix avec d'autres œuvres. Mais une idée qui persiste aussi longtemps n'est plus une simple pensée — c'est une mission que l'on ne s'est jamais officiellement donnée, mais qui vous attend.
Il ne m'a pas choisie. L'image l'a choisi.
La construction commença fin 2020. 195 000 pixels de bois d'un centimètre sur un, découpés dans 52 essences différentes — car les couleurs de Rembrandt devaient venir du bois lui-même, non de la peinture. Je suis plus grande que l'original : je restaure aussi les parties retranchées en 1715. Environ 20 mètres carrés, composés de vingt panneaux distincts.
Je n'ai pas été faite par une seule paire de mains. Pendant deux ans, les élèves du Regius College de Schagen ont participé — scier des pixels, remplir des panneaux, prendre des milliers de petites décisions. Personne n'y fut envoyé. Ils sont venus parce qu'ils le voulaient, non parce qu'ils le devaient, et c'est précisément pourquoi leurs mains ont produit un travail différent.
Je ne suis pas un tableau derrière une vitre. Je repose au sol. On peut se tenir sur moi, marcher sur moi, danser et faire de la musique sur moi. Et parce que l'on marche sur moi, on prend soin de moi comme d'un monument : conservée, huilée, avec le moins d'intervention possible. On ne peut poncer le bois indéfiniment — chaque couche retirée m'est retirée. Je suis donc préservée, non réparée.
Dans l'original de Rembrandt, certains sont dans la lumière et d'autres dans l'ombre. C'est encore vrai aujourd'hui — les systèmes, l'argent, les réseaux et les algorithmes décident qui est vu. J'ai été faite par quelqu'un qui n'entrait pas dans le système : un artisan sans formation artistique, qui a continué à créer sans demander la permission. Je suis la preuve que l'on peut grandir au-delà d'un système qui veut vous maintenir petit.
Voilà pourquoi je suis plus qu'une copie. Je suis une scène — pour le talent que le système ne voit pas, mais qui a le droit d'exister.
Soy La Ronda de noche. Nací en 1642 de la pintura, bajo las manos de Rembrandt. Casi cuatro siglos después, vuelvo a nacer — esta vez en madera, píxel a píxel, de la mano de un artesano que nunca soltó la imagen.
Mi primera vida comenzó en 1642, cuando Rembrandt van Rijn pintó una compañía de milicianos para el Kloveniersdoelen de Ámsterdam. No un retrato de grupo estático, sino personas en movimiento: el capitán Frans Banninck Cocq guiando a su compañía hacia fuera, la luz cayendo sobre algunos rostros y dejando otros en la sombra.
En 1715 me trasladaron al ayuntamiento y me recortaron por los cuatro lados para caber entre dos columnas. A la izquierda, dos figuras desaparecieron para siempre. Una parte de mí fue cortada — y nunca se recuperó.
He sobrevivido a ataques. Un cuchillo de pan en 1911, doce cuchilladas de un maestro desempleado en 1975, un chorro de ácido en 1990. He sido restaurada, investigada, examinada de nuevo con las técnicas más modernas. Ahora cuelgo en el Rijksmuseum, en la sala que lleva mi nombre.
Mi segundo creador se llama Jakko Woudenberg. Ni pintor, ni academia de bellas artes — un aprendiz de parquetista. Hacia 1997, con unos 21 años, colocaba un suelo de rodillas cuando aparecí en su mente: ¿podría hacer La Ronda de noche en madera?
Durante casi tres décadas esa pregunta permaneció con él. Trabajó, vivió, ganó premios con otras obras. Pero una idea que persiste tanto tiempo ya no es una ocurrencia pasajera — es un encargo que nunca te diste oficialmente, pero que te espera.
Él no me eligió. La imagen lo eligió a él.
La construcción comenzó a finales de 2020. 195.000 píxeles de madera de un centímetro por uno, cortados de 52 especies distintas — porque los colores de Rembrandt debían salir de la propia madera, no de la pintura. Soy más grande que el original: también restauro las partes cortadas en 1715. Unos 20 metros cuadrados, compuestos por veinte paneles individuales.
No fui hecha por un solo par de manos. Durante dos años, los alumnos del Regius College de Schagen colaboraron — serrando píxeles, llenando paneles, tomando miles de pequeñas decisiones. A nadie se le envió. Vinieron porque querían, no porque debían, y por eso precisamente sus manos hicieron un trabajo distinto.
No soy un cuadro tras un cristal. Reposo en el suelo. Puedes ponerte de pie sobre mí, caminar sobre mí, bailar y hacer música sobre mí. Y como me pisan, me cuidan como se cuida un monumento: conservada, mantenida con aceite, con la menor intervención posible. No se puede lijar la madera indefinidamente — cada capa que se quita se me quita a mí. Por eso me preservan, no me reparan.
En el original de Rembrandt, algunos están en la luz y otros en la sombra. Eso sigue siendo cierto hoy — los sistemas, el dinero, las redes y los algoritmos deciden quién es visto. Fui hecha por alguien que no encajaba en el sistema: un artesano sin formación artística, que siguió creando sin pedir permiso. Soy la prueba de que puedes crecer más allá de un sistema que quiere mantenerte pequeño.
Por eso soy más que una copia. Soy un escenario — para el talento que el sistema no ve, pero que merece existir.
Rembrandt Harmenszoon van Rijn werd geboren op 15 juli 1606 in Leiden, als een van tien kinderen van molenaar Harmen — zijn molen 'De Rijn' gaf de familie haar naam. Hij verliet de universiteit vroeg, leerde drie jaar bij Jacob van Swanenburgh en daarna een half jaar bij Pieter Lastman in Amsterdam, die hem dramatisch vertellen en compositie bijbracht. Al snel signeerde hij alleen met 'Rembrandt' — één naam, net als Michelangelo, Titiaan en Rafaël.
In 1634 trouwde hij met Saskia van Uylenburgh. Van hun vier kinderen overleefde alleen Titus; Saskia stierf op 14 juni 1642, slechts een maand na de voltooiing van De Nachtwacht. Rembrandt kocht een duur huis aan de Breestraat dat hij nooit volledig afbetaalde, en ging in 1656 failliet. Titus stierf in 1668, Rembrandt zelf op 4 oktober 1669 — arm en alleen, begraven in een gehuurd graf in de Westerkerk.
Zijn kracht lag in clair-obscur: sterke contrasten tussen licht en donker die bepaalden welke figuren en emoties centraal stonden. Hij idealiseerde niet — rimpels, vermoeidheid en verdriet mochten bestaan. Tijdgenoot Constantijn Huygens prees zijn vermogen 'de passies van de ziel' vast te leggen.
De officiële titel is 'Officieren en andere schutters van wijk II in Amsterdam onder leiding van kapitein Frans Banninck Cocq en luitenant Willem van Ruytenburch'. Geschilderd in 1642. Het huidige formaat is 379,5 × 453,5 cm; oorspronkelijk was het ongeveer 20% groter. Het is eeuwigdurend eigendom van de gemeente Amsterdam.
De naam 'Nachtwacht' is misleidend: de scène speelt overdag. Oude, verdonkerde vernislagen deden tijdgenoten geloven dat het een nachtscène was. Rembrandt was de eerste die in een schuttersstuk alle figuren in actie toonde — geen statische rij, maar een compagnie in beweging: musketten worden geladen en afgevuurd, een hond blaft, een vaandel wappert.
Kapitein Frans Banninck Cocq staat centraal in het zwart met een rode sjerp — zoon van een apotheker uit Bremen, jurist, getrouwd met de dochter van de rijkste burgemeester van Amsterdam. Naast hem luitenant Willem van Ruytenburch (1600–1652) in goudgeel, heer van Vlaardingen. Het mysterieuze meisje in gouden gloed draagt een dode kip aan haar gordel, waarvan de klauwen symbolisch verwijzen naar de kloveniersschutterij; het Rijksmuseum ziet haar als de mascotte. Veel kunsthistorici vermoeden dat Rembrandt zichzelf half zichtbaar achter de vaandeldrager heeft afgebeeld.
In 1715 werd het schilderij naar het stadhuis verplaatst en aan alle zijden bijgesneden om tussen twee deuren te passen — het grootste stuk verdween links: twee schutters en een kind op een brug. Daardoor kwamen de hoofdfiguren, ooit rechts van het midden, in het centrum te staan en verdween een deel van de dynamiek. De Lundens-kopie (circa 1642–1655, nu in de National Gallery in Londen) toont de originele compositie. In 2021 reconstrueerde het Rijksmuseum de verloren stukken met kunstmatige intelligentie: een neuraal netwerk leerde Rembrandts techniek via die kopie, en voor het eerst sinds 1715 was het werk weer compleet te zien.
Het schilderij overleefde de oorlog en drie aanvallen. In september 1939 werd het geëvacueerd, later ondergebracht in een uitgehouwen kluis in de duinen. In 1911 werd het met een broodmes bedreigd, in 1975 door een werkloze leraar met twaalf messneden zwaar beschadigd, en in 1990 met zuur besproeid — een suppoost redde het met gedemineraliseerd water.
Op 8 juli 2019 startte Operatie Nachtwacht, het grootste onderzoeks- en restauratieproject ooit aan een schilderij, publiek zichtbaar achter glas. Het onderzoek leverde ontdekkingen op die nooit eerder bij Rembrandt waren gezien: giftige arseenpigmenten in het goudborduursel van Ruytenburchs kostuum, de allereerste ondertekening ooit gevonden op een Rembrandt (via calcium-scans), en een loodhoudende antivochtlaag onder de grondlaag. Ook bleek dat het blauw — smalt, fijngemalen kobaltglas — door de eeuwen bruin is geworden; de achtergrond was ooit blauwgrijs. Op 12 november 2024 begon fase 2: acht restauratoren verwijderen de oude vernislagen met minuscule oplosmiddel-doekjes.
Om het werk te maken verkocht Jakko zijn huis en legde hij zijn bedrijf grotendeels stil — een radicale keuze voor een idee zonder garantie. Het werk telt 195.000 pixels van één vierkante centimeter, uit 52 houtsoorten, verdeeld over twintig panelen. De kleuren komen uit het hout zelf, niet uit verf. Een diagonale zaagmethode geeft diepte. Student Senne Weda schreef een computerprogramma dat de RGB-waarden van het schilderij koppelde aan die van gefotografeerde houtsoorten. Bona ontwikkelde speciaal voor dit project een lijm — op de potten staat letterlijk 'Nightwatch adhesive'.
Bij de eindcontrole bleken zo'n 17.000 pixels net niet de juiste kleur te hebben; uiteindelijk werden 34 panelen gecorrigeerd of vervangen. De eindfase vond plaats bij een timmerwerkplaats. Het is een levend werk: hout verkleurt na verloop van tijd. En het is nooit helemaal af — het wordt geconserveerd als een historische vloer, want je kunt hout niet oneindig schuren.
De Nachtwacht in Hout beleefde zijn eerste publieke presentatie op de WorldSkills-finales in de RAI Amsterdam op 20 maart 2025. Op 29 maart 2025 werd het onthuld op Station Amsterdam Amstel, waar het tot eind augustus lag. Ook reisde het naar de NWFA Expo in de Verenigde Staten, samen met Lenny Hall en Bona US — een internationale doorbraak, en voor Jakko het moment waarop hij zich na jaren niet langer alleen voelde.
Jakko werd geboren op 3 oktober 1975 in Alkmaar en woont in Warmenhuizen, gemeente Schagen. Hij is meesterparketteur sinds 1999 en werkt als kunstenaar onder de naam Dutch Wood Artist. Zijn doorbraak als kunstenaar kwam met de Jaarringen-vloer in Breda, gebouwd voor Krinkels en ontworpen door architect Paul de Ruiter — een werk dat drie internationale prijzen won. 'Toen viel het kwartje: als er creativiteit in je zit, moet die eruit.' Daarna kwam het oude idee van De Nachtwacht weer bovendrijven.
Hij komt niet uit de klassieke kunstwereld en denkt in beelden en verbindingen in plaats van in woorden. Het project was zwaarder dan van buiten leek — financieel, mentaal, jarenlang. Er waren momenten van diepe twijfel, en toch ging hij door. Het werk werd een spiegel: het gaat evenzeer over Rembrandt als over Jakko zelf.
Het centrale thema is gezien worden. In Rembrandts origineel staan sommigen in het licht en anderen in de schaduw — en dat geldt vandaag nog steeds, alleen bepalen nu systemen, geld, netwerk en algoritmes wie zichtbaar is. Jakko gelooft dat vakmanschap een kunstvorm is, dat betekenis waarde schept, en dat je pas kunstenaar wordt door te blijven maken, jaar na jaar, ook als niemand kijkt. Kunst is exploratie, geen decoratie.
Hij spreekt over 'de tirannie van hoe' — mensen die zo gefixeerd raken op techniek dat ze de betekenis vergeten — en over het negeren van de twijfelaars. Over een vak zonder categorie: een vloer die ook een schilderij is, past in geen enkel hokje. Over ontdekt worden in plaats van ontworpen. En over het verschil tussen bekeken worden en écht gezien worden: iemand kan dagelijks worden opgemerkt en zich toch onzichtbaar voelen. Vakmanschap is juist in een tijd van AI het meest menselijke dat er is — alleen levende wezens zijn écht creatief.
Wat hen verbindt: beiden dachten in licht, materiaal en verhaal, en beiden weigerden te idealiseren. Jakko bouwt voort waar Rembrandt ophield — geen kopiist, maar iemand die dezelfde onafgemaakte vraag voortzet. Juist de afgesneden delen, die Jakko in hout herstelt, zijn iets wat Rembrandt bijzonder gevonden zou hebben: wat verloren ging, keert terug. Kunst verbindt generaties, eeuwen later.
Rembrandt Harmenszoon van Rijn was born on 15 July 1606 in Leiden, one of ten children of the miller Harmen — his mill 'De Rijn' gave the family its name. He left university early, studied three years with Jacob van Swanenburgh and then six months with Pieter Lastman in Amsterdam, who taught him dramatic storytelling and composition. He soon signed only as 'Rembrandt' — one name, like Michelangelo, Titian and Raphael.
In 1634 he married Saskia van Uylenburgh. Of their four children only Titus survived; Saskia died on 14 June 1642, just a month after The Night Watch was completed. Rembrandt bought an expensive house on the Breestraat he never fully paid off, and went bankrupt in 1656. Titus died in 1668, and Rembrandt himself on 4 October 1669 — poor and alone, buried in a rented grave in the Westerkerk.
His strength was chiaroscuro: strong contrasts between light and dark that decided which figures and emotions took centre stage. He did not idealise — wrinkles, tiredness and sorrow were allowed to exist. His contemporary Constantijn Huygens praised his ability to capture 'the passions of the soul'.
Its official title is 'Militia Company of District II under the Command of Captain Frans Banninck Cocq and Lieutenant Willem van Ruytenburch'. Painted in 1642. Its current size is 379.5 × 453.5 cm; originally it was about 20% larger. It is the perpetual property of the city of Amsterdam.
The name 'Night Watch' is misleading: the scene takes place in daytime. Old, darkened varnish layers made contemporaries believe it was a night scene. Rembrandt was the first to show every figure in a militia piece in action — not a static row, but a company in motion: muskets loaded and fired, a dog barking, a banner waving.
Captain Frans Banninck Cocq stands central in black with a red sash — son of an apothecary from Bremen, a lawyer, married to the daughter of Amsterdam's richest mayor. Beside him, Lieutenant Willem van Ruytenburch (1600–1652) in golden yellow, lord of Vlaardingen. The mysterious girl bathed in golden light carries a dead chicken on her belt, its claws symbolically referring to the arquebusiers' militia; the Rijksmuseum sees her as the mascot. Many art historians suspect Rembrandt painted himself, half-visible, behind the ensign.
In 1715 the painting was moved to the town hall and trimmed on all sides to fit between two doors — the largest piece lost on the left: two militiamen and a child on a bridge. This brought the main figures, once right of centre, into the middle and cost the work some of its dynamism. The Lundens copy (circa 1642–1655, now in the National Gallery in London) shows the original composition. In 2021 the Rijksmuseum reconstructed the lost pieces using artificial intelligence: a neural network learned Rembrandt's technique from that copy, and for the first time since 1715 the work could be seen complete.
The painting survived the war and three attacks. In September 1939 it was evacuated, later stored in a vault carved into the dunes. In 1911 it was threatened with a bread knife, in 1975 badly damaged by an unemployed teacher with twelve slashes, and in 1990 sprayed with acid — a guard saved it with demineralised water.
On 8 July 2019 Operation Night Watch began, the largest research and restoration project ever undertaken on a painting, visible to the public behind glass. The research yielded discoveries never seen before in Rembrandt: toxic arsenic pigments in the gold embroidery of Ruytenburch's costume, the very first underdrawing ever found on a Rembrandt (via calcium scans), and a lead-based moisture barrier beneath the ground layer. It also emerged that the blue — smalt, finely ground cobalt glass — has turned brown over the centuries; the background was once blue-grey. On 12 November 2024 phase 2 began: eight restorers removing the old varnish with tiny solvent-soaked cloths.
To make the work, Jakko sold his house and largely shut down his business — a radical choice for an idea with no guarantee. The work counts 195,000 pixels of one square centimetre, from 52 wood species, across twenty panels. The colours come from the wood itself, not from paint. A diagonal cutting method gives depth. Student Senne Weda wrote a program matching the painting's RGB values to those of photographed wood species. Bona developed an adhesive specially for the project — the tubs literally read 'Nightwatch adhesive'.
At final inspection about 17,000 pixels turned out to be slightly off-colour; in the end 34 panels were corrected or replaced. The final phase took place at a joinery workshop. It is a living work: wood shifts colour over time. And it is never quite finished — it is conserved like a historic floor, because you cannot sand wood endlessly.
The Night Watch in Wood had its first public presentation at the WorldSkills finals in the RAI Amsterdam on 20 March 2025. On 29 March 2025 it was unveiled at Station Amsterdam Amstel, where it stayed until late August. It also travelled to the NWFA Expo in the United States, together with Lenny Hall and Bona US — an international breakthrough, and for Jakko the moment he no longer felt alone after years of solitary work.
Jakko was born on 3 October 1975 in Alkmaar and lives in Warmenhuizen, municipality of Schagen. He has been a master parquet layer since 1999 and works as an artist under the name Dutch Wood Artist. His breakthrough as an artist came with the Tree-Rings floor in Breda, built for Krinkels and designed by architect Paul de Ruiter — a work that won three international awards. 'That's when it clicked: if creativity is in you, it has to come out.' After that, the old idea of The Night Watch resurfaced.
He does not come from the classical art world and thinks in images and connections rather than words. The project was heavier than it looked from outside — financially, mentally, for years. There were moments of deep doubt, and still he continued. The work became a mirror: it is as much about Rembrandt as about Jakko himself.
The central theme is being seen. In Rembrandt's original, some stand in the light and others in shadow — and that still holds today, only now systems, money, networks and algorithms decide who is visible. Jakko believes craftsmanship is an art form, that meaning creates value, and that you only become an artist by continuing to make, year after year, even when no one is watching. Art is exploration, not decoration.
He speaks of 'the tyranny of how' — people so fixated on technique that they forget the meaning — and of ignoring the doubters. Of a craft without a category: a floor that is also a painting fits no box. Of being discovered rather than designed. And of the difference between being looked at and truly being seen: someone can be noticed daily and still feel invisible. In an age of AI, craftsmanship is the most human thing there is — only living beings are truly creative.
What connects them: both thought in light, material and story, and both refused to idealise. Jakko builds on where Rembrandt left off — not a copyist, but someone continuing the same unfinished inquiry. The cut-away parts, which Jakko restores in wood, are exactly what Rembrandt would have found remarkable: what was lost returns. Art connects generations, centuries apart.
Rembrandt Harmenszoon van Rijn naquit le 15 juillet 1606 à Leyde, l'un des dix enfants du meunier Harmen — son moulin « De Rijn » donna son nom à la famille. Il quitta tôt l'université, étudia trois ans auprès de Jacob van Swanenburgh puis six mois auprès de Pieter Lastman à Amsterdam, qui lui enseigna la narration dramatique et la composition. Il signa bientôt du seul nom de « Rembrandt » — un seul nom, comme Michel-Ange, Titien et Raphaël.
En 1634, il épousa Saskia van Uylenburgh. De leurs quatre enfants, seul Titus survécut ; Saskia mourut le 14 juin 1642, à peine un mois après l'achèvement de La Ronde de nuit. Rembrandt acheta une maison coûteuse sur la Breestraat qu'il ne finit jamais de payer, et fit faillite en 1656. Titus mourut en 1668, et Rembrandt lui-même le 4 octobre 1669 — pauvre et seul, enterré dans une tombe louée de la Westerkerk.
Sa force résidait dans le clair-obscur : de forts contrastes entre lumière et ombre déterminant quelles figures et quelles émotions occupaient le centre. Il n'idéalisait pas — rides, fatigue et chagrin avaient droit d'exister. Son contemporain Constantijn Huygens louait sa capacité à saisir « les passions de l'âme ».
Son titre officiel est « La compagnie de milice du district II sous le commandement du capitaine Frans Banninck Cocq et du lieutenant Willem van Ruytenburch ». Peint en 1642. Son format actuel est de 379,5 × 453,5 cm ; à l'origine il était environ 20 % plus grand. Il est la propriété perpétuelle de la ville d'Amsterdam.
Le nom « Ronde de nuit » est trompeur : la scène se déroule de jour. D'anciennes couches de vernis assombries firent croire aux contemporains qu'il s'agissait d'une scène nocturne. Rembrandt fut le premier à montrer toutes les figures d'une compagnie de milice en action — non une rangée figée, mais une compagnie en mouvement : mousquets chargés et tirés, un chien qui aboie, un étendard qui flotte.
Le capitaine Frans Banninck Cocq se tient au centre, en noir avec une écharpe rouge — fils d'un apothicaire de Brême, juriste, marié à la fille du plus riche bourgmestre d'Amsterdam. À ses côtés, le lieutenant Willem van Ruytenburch (1600–1652) en jaune d'or, seigneur de Vlaardingen. La mystérieuse fillette baignée d'une lueur dorée porte une poule morte à sa ceinture, dont les serres renvoient symboliquement à la guilde des arquebusiers ; le Rijksmuseum y voit la mascotte. De nombreux historiens de l'art pensent que Rembrandt s'est représenté lui-même, à demi visible, derrière le porte-drapeau.
En 1715, le tableau fut déplacé à l'hôtel de ville et rogné de tous les côtés pour tenir entre deux portes — la plus grande partie perdue à gauche : deux miliciens et un enfant sur un pont. Les figures principales, jadis à droite du centre, se retrouvèrent ainsi au milieu, et une part du dynamisme disparut. La copie de Lundens (vers 1642–1655, aujourd'hui à la National Gallery de Londres) montre la composition d'origine. En 2021, le Rijksmuseum reconstitua les parties perdues à l'aide de l'intelligence artificielle : un réseau neuronal apprit la technique de Rembrandt à partir de cette copie, et pour la première fois depuis 1715 l'œuvre put être vue complète.
Le tableau survécut à la guerre et à trois attaques. En septembre 1939 il fut évacué, puis conservé dans une chambre forte creusée dans les dunes. En 1911 il fut menacé d'un couteau à pain, en 1975 gravement endommagé par un enseignant au chômage de douze entailles, et en 1990 aspergé d'acide — un gardien le sauva avec de l'eau déminéralisée.
Le 8 juillet 2019 débuta l'Opération Ronde de nuit, le plus grand projet de recherche et de restauration jamais mené sur un tableau, visible du public derrière une vitre. Les recherches livrèrent des découvertes jamais observées chez Rembrandt : des pigments d'arsenic toxiques dans la broderie d'or du costume de Ruytenburch, le tout premier dessin sous-jacent jamais trouvé sur un Rembrandt (par scans au calcium), et une couche anti-humidité au plomb sous la préparation. On découvrit aussi que le bleu — le smalt, verre de cobalt finement broyé — a bruni au fil des siècles ; l'arrière-plan était jadis gris-bleu. Le 12 novembre 2024 commença la phase 2 : huit restaurateurs retirent les anciens vernis avec de minuscules tampons imbibés de solvant.
Pour réaliser l'œuvre, Jakko vendit sa maison et mit son entreprise largement à l'arrêt — un choix radical pour une idée sans garantie. L'œuvre compte 195 000 pixels d'un centimètre carré, issus de 52 essences de bois, répartis sur vingt panneaux. Les couleurs viennent du bois lui-même, non de la peinture. Une méthode de découpe en diagonale donne de la profondeur. L'élève Senne Weda écrivit un programme reliant les valeurs RVB du tableau à celles d'essences de bois photographiées. Bona développa une colle spécialement pour le projet — les pots portent littéralement la mention « Nightwatch adhesive ».
Au contrôle final, environ 17 000 pixels se révélèrent d'une teinte légèrement inexacte ; au bout du compte, 34 panneaux furent corrigés ou remplacés. La phase finale eut lieu dans un atelier de menuiserie. C'est une œuvre vivante : le bois change de couleur avec le temps. Et elle n'est jamais tout à fait achevée — elle est conservée comme un parquet historique, car on ne peut poncer le bois indéfiniment.
La Ronde de nuit en bois connut sa première présentation publique aux finales WorldSkills du RAI d'Amsterdam le 20 mars 2025. Le 29 mars 2025 elle fut dévoilée à la gare d'Amsterdam Amstel, où elle demeura jusqu'à fin août. Elle voyagea aussi jusqu'au NWFA Expo aux États-Unis, avec Lenny Hall et Bona US — une percée internationale, et pour Jakko le moment où, après des années, il ne se sentit plus seul.
Jakko naquit le 3 octobre 1975 à Alkmaar et vit à Warmenhuizen, commune de Schagen. Maître parqueteur depuis 1999, il travaille comme artiste sous le nom de Dutch Wood Artist. Sa percée artistique vint avec le parquet Jaarringen (« Cernes ») à Bréda, réalisé pour Krinkels et conçu par l'architecte Paul de Ruiter — une œuvre qui remporta trois prix internationaux. « C'est là que le déclic s'est fait : si la créativité est en toi, elle doit sortir. » Ensuite, la vieille idée de La Ronde de nuit refit surface.
Il ne vient pas du monde de l'art classique et pense en images et en connexions plutôt qu'en mots. Le projet fut plus lourd qu'il n'y paraissait de l'extérieur — financièrement, mentalement, durant des années. Il y eut des moments de doute profond, et pourtant il continua. L'œuvre devint un miroir : elle parle autant de Rembrandt que de Jakko lui-même.
Le thème central est celui d'être vu. Dans l'original de Rembrandt, certains sont dans la lumière et d'autres dans l'ombre — et cela vaut encore aujourd'hui, sauf que désormais les systèmes, l'argent, les réseaux et les algorithmes décident qui est visible. Jakko croit que l'artisanat est une forme d'art, que le sens crée la valeur, et que l'on ne devient artiste qu'en continuant à créer, année après année, même quand personne ne regarde. L'art est exploration, non décoration.
Il parle de « la tyrannie du comment » — ceux qui se fixent tant sur la technique qu'ils en oublient le sens — et de l'importance d'ignorer les sceptiques. D'un métier sans catégorie : un parquet qui est aussi un tableau n'entre dans aucune case. D'être découvert plutôt que conçu. Et de la différence entre être regardé et être vraiment vu : on peut être remarqué chaque jour et se sentir malgré tout invisible. À l'ère de l'IA, l'artisanat est ce qu'il y a de plus humain — seuls les êtres vivants sont vraiment créatifs.
Ce qui les relie : tous deux pensaient en lumière, en matière et en récit, et tous deux refusaient d'idéaliser. Jakko poursuit là où Rembrandt s'est arrêté — non en copiste, mais en continuant la même quête inachevée. Les parties retranchées, que Jakko restaure dans le bois, sont précisément ce que Rembrandt aurait trouvé remarquable : ce qui fut perdu revient. L'art relie les générations, des siècles plus tard.
Rembrandt Harmenszoon van Rijn nació el 15 de julio de 1606 en Leiden, uno de los diez hijos del molinero Harmen — su molino «De Rijn» dio nombre a la familia. Dejó pronto la universidad, estudió tres años con Jacob van Swanenburgh y luego seis meses con Pieter Lastman en Ámsterdam, que le enseñó la narración dramática y la composición. Pronto firmó solo como «Rembrandt» — un solo nombre, como Miguel Ángel, Tiziano y Rafael.
En 1634 se casó con Saskia van Uylenburgh. De sus cuatro hijos solo sobrevivió Titus; Saskia murió el 14 de junio de 1642, apenas un mes después de terminarse La Ronda de noche. Rembrandt compró una cara casa en la Breestraat que nunca terminó de pagar, y quebró en 1656. Titus murió en 1668, y el propio Rembrandt el 4 de octubre de 1669 — pobre y solo, enterrado en una tumba alquilada de la Westerkerk.
Su fuerza residía en el claroscuro: fuertes contrastes entre luz y sombra que decidían qué figuras y emociones ocupaban el centro. No idealizaba — arrugas, cansancio y tristeza tenían derecho a existir. Su contemporáneo Constantijn Huygens elogió su capacidad de captar «las pasiones del alma».
Su título oficial es «La compañía de milicianos del distrito II al mando del capitán Frans Banninck Cocq y el teniente Willem van Ruytenburch». Pintado en 1642. Su formato actual es de 379,5 × 453,5 cm; originalmente era un 20 % más grande. Es propiedad perpetua de la ciudad de Ámsterdam.
El nombre «Ronda de noche» es engañoso: la escena transcurre de día. Antiguas capas de barniz oscurecidas hicieron creer a los contemporáneos que era una escena nocturna. Rembrandt fue el primero en mostrar a todas las figuras de una compañía de milicianos en acción — no una fila estática, sino una compañía en movimiento: mosquetes cargados y disparados, un perro que ladra, un estandarte que ondea.
El capitán Frans Banninck Cocq se sitúa en el centro, de negro con una faja roja — hijo de un boticario de Bremen, jurista, casado con la hija del alcalde más rico de Ámsterdam. A su lado, el teniente Willem van Ruytenburch (1600–1652) de amarillo dorado, señor de Vlaardingen. La misteriosa niña bañada en un resplandor dorado lleva una gallina muerta al cinto, cuyas garras aluden simbólicamente a la milicia de arcabuceros; el Rijksmuseum la considera la mascota. Muchos historiadores del arte sospechan que Rembrandt se retrató a sí mismo, medio visible, detrás del abanderado.
En 1715 el cuadro fue trasladado al ayuntamiento y recortado por todos los lados para caber entre dos puertas — la mayor parte se perdió a la izquierda: dos milicianos y un niño sobre un puente. Así, las figuras principales, antes a la derecha del centro, quedaron en el medio, y desapareció parte del dinamismo. La copia de Lundens (hacia 1642–1655, hoy en la National Gallery de Londres) muestra la composición original. En 2021 el Rijksmuseum reconstruyó las partes perdidas con inteligencia artificial: una red neuronal aprendió la técnica de Rembrandt a partir de esa copia, y por primera vez desde 1715 la obra pudo verse completa.
El cuadro sobrevivió a la guerra y a tres ataques. En septiembre de 1939 fue evacuado, luego guardado en una cámara excavada en las dunas. En 1911 fue amenazado con un cuchillo de pan, en 1975 gravemente dañado por un maestro desempleado con doce cuchilladas, y en 1990 rociado con ácido — un vigilante lo salvó con agua desmineralizada.
El 8 de julio de 2019 comenzó la Operación Ronda de noche, el mayor proyecto de investigación y restauración jamás realizado sobre un cuadro, visible al público tras un cristal. La investigación arrojó hallazgos nunca antes vistos en Rembrandt: pigmentos de arsénico tóxicos en el bordado dorado del traje de Ruytenburch, el primerísimo dibujo subyacente hallado en un Rembrandt (mediante escaneos de calcio), y una capa antihumedad de plomo bajo la imprimación. También se descubrió que el azul — esmalte, vidrio de cobalto finamente molido — se ha vuelto marrón con los siglos; el fondo era antaño gris azulado. El 12 de noviembre de 2024 comenzó la fase 2: ocho restauradores retiran los barnices antiguos con diminutos paños empapados en disolvente.
Para crear la obra, Jakko vendió su casa y detuvo en gran parte su empresa — una decisión radical por una idea sin garantías. La obra cuenta con 195.000 píxeles de un centímetro cuadrado, de 52 especies de madera, repartidos en veinte paneles. Los colores salen de la propia madera, no de la pintura. Un método de corte en diagonal aporta profundidad. El alumno Senne Weda escribió un programa que enlazaba los valores RGB del cuadro con los de especies de madera fotografiadas. Bona desarrolló un adhesivo especialmente para el proyecto — los botes rezan literalmente «Nightwatch adhesive».
En el control final, unos 17.000 píxeles resultaron tener un tono algo incorrecto; al final se corrigieron o sustituyeron 34 paneles. La fase final tuvo lugar en un taller de carpintería. Es una obra viva: la madera cambia de color con el tiempo. Y nunca está del todo terminada — se conserva como un suelo histórico, porque la madera no se puede lijar indefinidamente.
La Ronda de noche en madera tuvo su primera presentación pública en las finales de WorldSkills del RAI de Ámsterdam el 20 de marzo de 2025. El 29 de marzo de 2025 se inauguró en la estación de Ámsterdam Amstel, donde permaneció hasta finales de agosto. También viajó a la NWFA Expo en Estados Unidos, junto a Lenny Hall y Bona US — un salto internacional, y para Jakko el momento en que, tras años, dejó de sentirse solo.
Jakko nació el 3 de octubre de 1975 en Alkmaar y vive en Warmenhuizen, municipio de Schagen. Es maestro parquetista desde 1999 y trabaja como artista bajo el nombre de Dutch Wood Artist. Su salto artístico llegó con el suelo Jaarringen («Anillos de crecimiento») en Breda, realizado para Krinkels y diseñado por el arquitecto Paul de Ruiter — una obra que ganó tres premios internacionales. «Ahí caí en la cuenta: si llevas creatividad dentro, tiene que salir.» Después resurgió la vieja idea de La Ronda de noche.
No procede del mundo del arte clásico y piensa en imágenes y conexiones en lugar de en palabras. El proyecto fue más duro de lo que parecía desde fuera — económica y mentalmente, durante años. Hubo momentos de profunda duda, y aun así continuó. La obra se convirtió en un espejo: habla tanto de Rembrandt como del propio Jakko.
El tema central es ser visto. En el original de Rembrandt, algunos están en la luz y otros en la sombra — y eso sigue vigente hoy, solo que ahora los sistemas, el dinero, las redes y los algoritmos deciden quién es visible. Jakko cree que la artesanía es una forma de arte, que el significado crea valor, y que solo te conviertes en artista si sigues creando, año tras año, aunque nadie mire. El arte es exploración, no decoración.
Habla de «la tiranía del cómo» — quienes se obsesionan tanto con la técnica que olvidan el significado — y de ignorar a los escépticos. De un oficio sin categoría: un suelo que también es un cuadro no encaja en ninguna casilla. De ser descubierto en lugar de diseñado. Y de la diferencia entre ser mirado y ser verdaderamente visto: alguien puede ser advertido a diario y aun así sentirse invisible. En la era de la IA, la artesanía es lo más humano que existe — solo los seres vivos son verdaderamente creativos.
Lo que los une: ambos pensaban en luz, materia y relato, y ambos se negaban a idealizar. Jakko continúa donde Rembrandt lo dejó — no como copista, sino prosiguiendo la misma búsqueda inacabada. Las partes recortadas, que Jakko restaura en madera, son precisamente lo que Rembrandt habría hallado admirable: lo que se perdió regresa. El arte conecta generaciones, siglos después.
De Nachtwacht in Hout is een monumentaal kunstwerk van kunstenaar en meesterparketteur Jakko Woudenberg, werkend onder de naam Dutch Wood Artist. Het werk reconstrueert Rembrandts beroemde schilderij De Nachtwacht (1642) in hout: 195.000 handgezaagde houten pixels van één vierkante centimeter, vervaardigd uit 52 verschillende houtsoorten, verdeeld over twintig panelen van samen ongeveer 20 vierkante meter.
Het werk is groter dan het origineel, omdat ook de delen zijn gereconstrueerd die in 1715 van Rembrandts schilderij werden afgesneden. Het kwam in vier jaar tot stand, deels in samenwerking met leerlingen van het Regius College in Schagen, en werd op 29 maart 2025 onthuld op Station Amsterdam Amstel. Eerder werd het getoond op de WorldSkills-finales in de RAI Amsterdam en op de NWFA Expo in de Verenigde Staten.
Het is een interactief kunstwerk: bezoekers kunnen erop staan, eroverheen lopen en het aanraken. Het functioneert als podium voor jong talent en vakmanschap. Belangrijke partners en sponsoren van het project zijn onder meer Bona, Amsterdamsche Fijnhouthandel, Lieverdink en Bouwmaat.
Voor tentoonstellingen, opdrachten of samenwerkingen: dutchwoodartist.com.
The Night Watch in Wood is a monumental artwork by artist and master parquet layer Jakko Woudenberg, working under the name Dutch Wood Artist. The work reconstructs Rembrandt's famous painting The Night Watch (1642) in wood: 195,000 hand-cut wooden pixels of one square centimetre, made from 52 different wood species, across twenty panels totalling roughly 20 square metres.
The work is larger than the original, because it also reconstructs the parts cut away from Rembrandt's painting in 1715. It was created over four years, partly in collaboration with students of the Regius College in Schagen, and was unveiled on 29 March 2025 at Station Amsterdam Amstel. It was previously shown at the WorldSkills finals in the RAI Amsterdam and at the NWFA Expo in the United States.
It is an interactive artwork: visitors can stand on it, walk across it and touch it. It serves as a stage for young talent and craftsmanship. Key partners and sponsors of the project include Bona, Amsterdamsche Fijnhouthandel, Lieverdink and Bouwmaat.
For exhibitions, commissions or collaborations: dutchwoodartist.com.
La Ronde de nuit en bois est une œuvre monumentale de l'artiste et maître parqueteur Jakko Woudenberg, travaillant sous le nom de Dutch Wood Artist. L'œuvre reconstitue en bois le célèbre tableau de Rembrandt La Ronde de nuit (1642) : 195 000 pixels de bois découpés à la main, d'un centimètre carré, réalisés dans 52 essences différentes, répartis sur vingt panneaux totalisant environ 20 mètres carrés.
L'œuvre est plus grande que l'original, car elle reconstitue aussi les parties retranchées du tableau de Rembrandt en 1715. Elle fut créée en quatre ans, en partie avec les élèves du Regius College de Schagen, et dévoilée le 29 mars 2025 à la gare d'Amsterdam Amstel. Elle avait été présentée auparavant aux finales WorldSkills du RAI d'Amsterdam et au NWFA Expo aux États-Unis.
C'est une œuvre interactive : les visiteurs peuvent s'y tenir, marcher dessus et la toucher. Elle sert de scène au jeune talent et à l'artisanat. Parmi les partenaires et sponsors clés du projet figurent Bona, Amsterdamsche Fijnhouthandel, Lieverdink et Bouwmaat.
Pour expositions, commandes ou collaborations : dutchwoodartist.com.
La Ronda de noche en madera es una obra monumental del artista y maestro parquetista Jakko Woudenberg, que trabaja bajo el nombre de Dutch Wood Artist. La obra reconstruye en madera el famoso cuadro de Rembrandt La Ronda de noche (1642): 195.000 píxeles de madera cortados a mano, de un centímetro cuadrado, hechos de 52 especies distintas, repartidos en veinte paneles que suman unos 20 metros cuadrados.
La obra es más grande que el original, porque también reconstruye las partes recortadas del cuadro de Rembrandt en 1715. Se creó a lo largo de cuatro años, en parte con los alumnos del Regius College de Schagen, y se inauguró el 29 de marzo de 2025 en la estación de Ámsterdam Amstel. Antes se mostró en las finales de WorldSkills del RAI de Ámsterdam y en la NWFA Expo de Estados Unidos.
Es una obra interactiva: los visitantes pueden ponerse de pie sobre ella, caminar por encima y tocarla. Funciona como escenario para el talento joven y la artesanía. Entre los socios y patrocinadores clave del proyecto se encuentran Bona, Amsterdamsche Fijnhouthandel, Lieverdink y Bouwmaat.
Para exposiciones, encargos o colaboraciones: dutchwoodartist.com.